Οι πονηρές παγίδες της Νέας Τάξης στο έργο φιλανθρωπίας!

Οι πονηρές παγίδες της Νέας Τάξης στο έργο φιλανθρωπίας!

Ο ρόλος των ΜΚΟ και ο κίνδυνος απώλειας του σωτηριολογικού αμιγώς χαρακτήρα της Ορθόδοξης Εκκλησίας

(03/01/2013 15:04)

Από τι πρέπει να απαρτίζεται το πλήρες γεύμα που οφείλει να παρέχει η Εκκλησία στους πάσχοντες... Και με ποιές προϋποθέσεις μπορεί να συμμετάσχουν στα συσσίτια λαθρομετανάστες, αλλόθρησκοι, αιρετικοί και άθεοι.

 

 

Του Διονύση Μακρή

 

 

Στους καθιερωμένους απολογισμούς του έργου φιλανθρωπίας της Εκκλησίας δίδεται ιδιαίτερη έμφαση το τελευταίο καιρό, λόγω της οικονομικής κρίσης, στην παροχή συσσιτίων, στα κοινωνικά παντοπωλεία, στα κοινωνικά ιατρεία, κοινωνικά φαρμακεία και εν γένει στη στήριξη των ευπαθών κοινωνικών ομάδων!

 Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος «καυχιέται» θα λέγαμε για την κοινωνική προσφορά της Αρχιεπισκοπής... και δη την αρτία διοργάνωση συσσιτίων! Εξαίσιο και σημαντικό άλλωστε γνωρίζουμε πως είναι να δίδεις τροφή στον πεινασμένο, να στηρίζεις τον φτωχό, να ενισχύεις τον μη έχοντα εργασία κ.ο.κ. Κάτι τέτοιο αποτελεί σημαντική ευαγγελική επιταγή, αφού όπως λέγει ο Κύριος στο πρόσωπο του πάσχοντα, του πεινασμένου, του ασθενή, του φτωχού κρύβεται ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός! Ως εκ τούτου η κάθε μορφής φιλανθρωπία, ως εκδήλωση της αγάπης αποτελεί άριστο και θεάρεστο έργο...

Ο ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός άλλωστε μας δίδαξε εμπράκτως το πως οφείλουμε να στεκόμαστε ως χριστιανοί απέναντι στον πόνο του πλησίον μας. Τα αμέτρητα θαύματά Του στο πέρασμά του από τη γη αλλά και αυτά που έγιναν από την αρχή της δημιουργίας του κόσμου, γίνονται μέχρι σήμερα και θα γίνουν μέχρι της συντέλειας του κόσμου δεικνύουν την απέραντη αγάπη Του στον άνθρωπο! Η αγάπη όμως, του Κυρίου μας προς τον άνθρωπο δεν αποβλέπει μόνο στη σωματική τέρψη και ικανοποίηση του αλλά στην σωτηρία του. Ως εκ τούτου η χριστιανική έννοια της φιλανθρωπίας έχει αμιγώς αυτό το σκοπό! Αποβλέπει στην ψυχοσωματική σωτηρία του ανθρώπου αλλιώς συνιστά επικίνδυνη παρέκκλιση και αίρεση.

Ωστόσο, μπορεί κάλλιστα κάποιος να υποστηρίξει πως στην περίπτωση τούτη από τα συσσίτια της Ορθόδοξης Εκκλησίας λ.χ. θα πρέπει να εξαιρούνται οι αλλόθρησκοι, οι μωαμεθανοί, οι βουδιστές, οι ινδουϊστές, οι άθεοι. Όχι, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί κάτι τέτοιο! Θα μπορούν ασφαλώς να συμμετάσχουν με μία όμως βασική προϋπόθεση, την οποία θέτει ο ίδιος ο Χριστός. Οφείλουν θα λέγαμε να πάρουν πλήρες το γεύμα που παρέχει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Δηλαδή να αποδεχθούν μαζί με την τροφή του σώματος και την πνευματική τροφή της ψυχής, που παρέχει η Ορθόδοξη Εκκλησία... Γιατί σκοπός και μοναδική αποστολή της Εκκλησίας μας είναι να αποβλέπει και να εργάζεται για τη σωτηρία κάθε ανθρώπου. Ο Ιησούς Χριστός με σαφήνεια στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ιχθύων μας έδωσε επακριβώς το παράδειγμα, ορίζοντας το πλαίσιο της φιλανθρωπίας! Μάλιστα αρνήθηκε να το επαναλάβει όταν κάποιοι εκ των ακροατών τον ακολούθησαν και στην αντίπερα όχθη της λίμνης Τιβεριάδος. Τους αγνόησε υποστηρίζοντας ότι Τον ακολούθησαν μόνο για να φάνε ( ζητείτε με, ουχ ότι είδετε σημεία, αλλ’ ότι εφάγετε εκ των άρτων και εχορτάσθητε. εργάζεσθε μη την βρώσον την απολλυμένην, αλλά την βρώσιν την μένουσαν εις ζωήν αιώνιον, ην ο υιός του ανθρώπου υμίν δώσει’ τούτον γαρ ο πατήρ εσφράγισεν ο Θεός. (Ιωάν. 7,26-27))... Ας μην λησμονούμε λοιπόν ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο ζωοποιός Άρτος. Και τούτον τον Άρτον οφείλει να προσφέρει η Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Χριστός δεν περιφρονεί τα υλικά αγαθά , αλλά τα ιεραρχεί. Πρώτα είναι η βρώση η μένουσα ( Ιωάν. 6,27) και μετά η πρόσκαιρη. Η εκκλησία οφείλει να ενδιαφέρεται το ίδιο για τις υλικές ανάγκες του ανθρώπου, αλλά επιπλέον να θέτει και τα απαραίτητα όρια. Πρώτα δίδαξε ο Ιησούς Χριστός τον όχλο και μετά τους έδωσε ψωμί να φάνε.

Μα θα ισχυρισθεί κάποιος για ένα πιάτο φαγητό θα πρέπει ο κάθε λογής πεινασμένος να εγκαταλείψει αυτά που πιστεύει και διδάχθηκε από παιδί; Όχι καλοί μου άνθρωποι, κάτι τέτοιο θα ήταν τραγικό λάθος κι θα αποτελούσε προσηλυτισμό! Θα πρέπει ωστόσο, να κατανοήσουμε ότι μόνος του απευθύνθηκε στην Εκκλησία και εφόσον χτύπησε την πόρτα Της θα πρέπει να λάβει πλήρες το γεύμα του, πρωτίστως το πνευματικό και δευτερευόντως το υλικό! Πρέπει να λάβει τον ζωοποιό Άρτο, δηλαδή τον Ιησού Χριστό, γιατί τότε θα είναι πλήρες το γεύμα. Ειδάλλως στα μάτια του η Ορθόδοξη Εκκλησία θα φαίνεται ως ένα απλό φιλανθρωπικό σωματείο και δεν θα ξεχωρίζει από τα χιλιάδες που έχουν δημιουργηθεί, τα περισσότερα εκ των οποίων εξυπηρετούν ιδιοτελείς αμιγώς σκοπούς. Τρανό παράδειγμα αποτελούν οι οπαδοί της Σατανολατρείας Τέκτονες (Μασώνοι) και τα παρακλάδια αυτών Rotary, Lions κ.ο.κ., οι χιλιαστές, οι προτεστάντες, η θρησκευτική κοινότητα του αιρεσιάρχη Πάπα... Το τραγικό μάλιστα είναι ότι τη δαιμονική και όχι ανθρωπιστική βοήθεια αυτών αποδέχεται και η Εκκλησία!!!

Η τραγική αυτή διαπίστωση, ωστόσο, οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η συντριπτική πλειονότητα των θρησκευτικών ηγετών μας, μηδέ εξαιρουμένου και του καλού μας Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου δεν φαίνεται να αντιλαμβάνονται την καλοστημένη παγίδα του μυστηρίου της ανομίας και της νέας τάξης των πραγμάτων. Παγίδα πονηρή που αποβλέπει να μετατρέψει την Ορθόδοξη Εκκλησία από δοχείο χάριτος, αληθείας, αγάπης και σωτηρίας εκ του οποίου πηγάζουν και αναβλύζουν οι αρετές της ανιδιοτελούς προσφοράς, σε απλό κοινό περιθωριακό σύλλογο και σωματείο!

Προς το σκοπό αυτό όρισαν και επέβαλλαν τρόπο τινά τις λεγόμενες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ), προκειμένου μέσω του πακτωλού χρημάτων και ανθρωπιστικής βοηθείας που ρέουν προς αυτές από διάφορες πηγές να εξαλείψουν παντελώς το σωτηριολογικό χαρακτήρα Της! Μέσα στο πλαίσιο, οι εκφραστές της ανομίας όχι μόνο ενισχύουν αλλά και διαφημίζουν δωρεάν τις δραστηριότητες των οργανώσεων αυτών από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις, έτσι ώστε μέσω της προβολής αυτών να μειώνεται η ενοριακή προσφορά και ο πρωταρχικός σωτηριολογικός ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας.

Ενίοτε μάλιστα προωθούνται εκ του πονηρού συνεργασίες των υποκινούμενων και πλήρως ελεγχόμενων από τους εκφραστές του μυστηρίου της ανομίας οργανώσεων (ΜΚΟ) που όχι μόνο εκθέτουν αλλά λειτουργούν παντελώς διαβρωτικά για το χριστεπώνυμο πλήρωμα... Δεν μπορεί λ. χ. αν και ορθόδοξος χριστιανός να απλώνεις χέρι βοηθείας στον συνειδητά μασωνοκρατούμενο και άρα δαιμονοκρατούμενο τηλεοπτικό σταθμό και να ζητάς οικονομική βοήθεια για να αντιμετωπίσεις τη μάστιγα της πείνας!!! Δια του τρόπου αυτού ανοίγεις όχι απλά κερκόπορτες προδοσίας αλλά την κεντρική πύλη στον πονηρό δίδοντάς του τη δυνατότητα να αλλοιώσει την ορθόδοξη διδασκαλία με τελικό στόχο να απομακρύνει τη δυνατότητα της σωτηρίας! Γιατί αυτό αποτελεί την επιδίωξή του.

Εξάλλου ο καθένας σήμερα δύναται να αντιληφθεί ότι η βασική αιτία της οικονομικής κρίσης που μαστίζει την χώρα μας αλλά και άλλες χώρες στον πλανήτη είναι η πνευματική ατροφία! Η πνευματική φτώχεια είναι αυτή που κατέστησε ατροφικές και άγονες τις ανθρώπινες ψυχές! Τις έκανε σκληρές και απάνθρωπες, ιδιοτελείς... Προηγήθηκε βλέπετε της δοκιμασίας αυτής η συντονισμένη προσπάθεια των οργάνων της ανομίας να μεταβάλλουν και δια νόμων τους κανόνες λειτουργίας που όρισε ο τριαδικός Θεός για τον άνθρωπο! Και να τώρα που όλοι μας παρουσιαζόμαστε δήθεν έκπληκτοι ενώπιον των πάσης φύσεως σκανδάλων των πολιτικών η και θρησκευτικών ενίοτε αρχόντων μας!

Καλοί μου άνθρωποι, η φιλανθρωπία μας ως χριστιανοί οφείλει αποκλειστικά και απόλυτα να εκπορεύεται από τον προσανατολισμό μας προς τη σωτηρία και ως εκ τούτου οφείλει να έχει επίκεντρο τον ζωοποιό Άρτο της αληθινής ζωής, τον Ιησού Χριστό! Γιατί τότε και μόνο τότε η φιλανθρωπία μας αποκτά τη δυναμική εκείνη που αναγκάζει θα λέγαμε τον ουράνιο Πατέρα όχι μόνο από την χαρά Του να σφαγιάσει τον μόσχο τον σιτευτό για να θρέψει τα πεινασμένα, ταλαιπωρημένα και άσωτα παιδιά του αλλά να ανοίξει τους ουρανούς, ώστε να πέφτει και πάλι το μάννα, η τροφή δηλαδή των αγγέλων στη χώρα μας και σε ολάκερο τον πλανήτη!

Ως εκ τούτου καλό και άριστο θα ήταν τόσο για τον Αρχιεπίσκοπό μας, όσο και για τους λοιπούς θρησκευτικούς ηγέτες μας να προτάξουν πρωτίστως τη σωτηρία του ανθρώπου γιατί αυτή είναι η αποστολή τους και αυτή την υπόσχεση έδωσαν ενώπιον Θεού και ανθρώπων κατά την χειροτονία τους. Ας αποφεύγουν λοιπόν πράξεις εντυπωσιασμού κοσμικού αμιγώς χαρακτήρα, όπως λ. χ. παροχή δωρεάν εκκλησιαστικής γης σε ανέργους η αποδέσμευση εκκλησιαστικής γης για δήθεν λόγους φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων!!! Καλό επίσης θα ήταν να διαλύσουν τις ελεγχόμενες από το μυστήριο της ανομίας οργανώσεις (ΜΚΟ) πριν αυτές εξελιχθούν σε μοχθηρά θηρία που θα τους καταβροχθίσουν εν μια νυκτί και θα τους εκθέσουν στα μάτια του Θεού και στα μάτια του χριστεπώνυμου ποιμνίου τους, που ήδη απορεί με τις πράξεις και τις ενέργειές τους.

Διδαχή χωρίς πράξεις φιλανθρωπίας μοιάζει με κύμβαλον αλαλάζον και φιλανθρωπία χωρίς διδαχή μοιάζει με χαλκόν ηχούντα...  

Συντάκτης: ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2012

Ο Θαυματουργός Αρχιληστής

Ο Θαυματουργός Αρχιληστής

Πρωτ. Γεωργίου Δορμπαράκη

῾᾽Αββᾶ, ἐσύ ἔχεις δεῖ θαύματα στήν ζωή σου;᾽
 ῾Ο ἀββᾶς Φοιβάμων δέν βιάστηκε νά ἀπαντήσει. Κοίταξε μέ ἀγαθότητα τόν καλόγερο πού ᾽χε ἔρθει νά τόν ἐπισκεφτεῖ μαζί μέ τόν ὑποτακτικό του, καί θαύμασε γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἀληθινή δίψα τῆς μαθητείας τους. Τά ἐρωτήματα πού τοῦ ἔθεταν ἀπό τήν ἀρχή τοῦ ἐρχομοῦ τους ἦταν καίρια καί οὐσιαστικά. Φαίνονταν ἄνθρωποι πού πράγματι ἐνδιαφέρονταν γιά
τήν πνευματική ζωή, ἐνῶ ὁ ὑποτακτικός κρατοῦσε κάτι φυλλάδες στά χέρια του κι ὅλο κάτι σημείωνε ἀπό αὐτά πού τούς ἔλεγε.

Τούς εἶχε ρωτήσει πῶς βρέθηκαν στό ἐρημικό ἀσκηταριό του στήν περιοχή ᾽Αντινώ τῆς Κάτω Θηβαΐδας, νοτιοανατολικά τῆς ᾽Αλεξάνδρειας, καί τοῦ εἶχαν ἐξηγήσει ὅτι μέ φώτιση Θεοῦ ἀνέλαβαν νά περιδαβοῦν τά πιό γνωστά ἀσκητικά κέντρα τῆς Αἰγύπτου καί τῆς Συρίας καί νά συλλέξουν σάν τίς μέλισσες ὅ,τι καλύτερο μποροῦσαν ἀπό τήν κατά Χριστό βιοτή τῶν ἀσκητῶν, ὥστε καταγράφοντάς το νά βοηθήσουν πέρα ἀπό τόν ἑαυτό τους καί ἄλλους πιστούς ἀδελφούς.

῾Ο Φοιβάμων ἐπαίνεσε καταρχάς τήν ἀποστολή τους, ἀλλά ὁ ἴδιος σάν νά δυσκολεύτηκε. ῾Δέν ἔχω κάτι νά σᾶς πῶ ἐγώ, ἀδελφοί᾽ τούς εἶπε. ῾᾽Εγώ ἄνθρωπος ἁμαρτωλός εἶμαι καί παρακαλῶ διαρκῶς τόν Θεό νά συγχωρήσει τίς πολλές ἁμαρτίες μου᾽.

Κάμφθηκε ἀπό τήν ταπεινή καί γεμάτη σεβασμό ἐπιμονή τους. ῾Η συζήτηση περιστράφηκε γύρω ἀπό τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ καί κυρίως πῶς αὐτή μπορεῖ νά γίνει πράξη ζωῆς. Καί νά, πού ἡ ἐρώτηση ἔφτασε στό σημεῖο τοῦ θαύματος στήν ζωή τῶν πιστῶν.

῾᾽Αδελφέ ᾽Ιωάννη, ὅλη ἡ ζωή μας εἶναι ἕνα θαῦμα᾽, ἄρχισε τήν ἀπάντησή του ὁ ἀββᾶς. ῾῾Η ἴδια ἡ δημιουργία τοῦ Θεοῦ εἶναι ἕνα ἀδιάκοπο θαῦμα. Κάθε μέρα πού ὁ Θεός ξημερώνει δέν εἶναι μιά ἐκ νέου ἐπιβεβαίωση ὅτι ᾽Εκεῖνος θέλει ἡ δημιουργία Του νά συνεχίσει νά ὑπάρχει; ῾Ο ψαλμωδός δέν διαλαλεῖ τήν ἀλήθεια αὐτή, ὅταν γράφει ῾οἱ οὐρανοί διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, ποίησιν δέ χειρῶν αὐτοῦ ἀναγγέλλει τό στερέωμα;᾽ Γιά ἐκεῖνον πού ἔχει λίγη πίστη Χριστοῦ ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ εἶναι μιά ἁπτή πραγματικότητα, τήν ὁποία ψηλαφᾶ σέ κάθε λεπτομέρεια τῆς ζωῆς᾽. Εἶπε ὁ Γέροντας καί τά μάτια του γέμισαν δάκρυα. ῾Δόξα Σοι, ὁ Θεός᾽ ψιθύρισαν τά χείλη του.

῾᾽Αλλά πρέπει νά ὑπάρχει αὐτή ἡ πίστη᾽ συνέχισε. ῾Αὐτή εἶναι ἡ ὅραση πού κάνει τόν ἄνθρωπο νά βλέπει τό βάθος τῆς γύρω μας πραγματικότητας. Καί τό ἀκόμη σπουδαιότερο. ῾Η πίστη κάνει τόν ἄνθρωπο νά βλέπει καί νά ζεῖ τό μεγαλύτερο θαῦμα: τήν ἐνανθρώπηση τοῦ Θεοῦ μας καί τήν δωρεά πού μᾶς ἔδωσε νά εἴμαστε μέλη τοῦ ἁγίου σώματός Του τῆς ᾽Εκκλησίας. Γιά φανταστεῖτε, ἀδέλφια! Νά ζοῦμε τόν Χριστό συνδεδεμένοι μαζί Του! Νά εἴμαστε ἕνα μέ τόν Δημιουργό μας! Νά μποροῦμε νά Τόν τρῶμε καί νά Τόν πίνουμε στήν Θεία Λειτουργία!᾽

῾Γέροντα, ὅπως τά λές εἶναι᾽ εἶπε μέ συστολή μετά ἀπό λίγο ὁ μοναχός ᾽Ιωάννης, καθώς δέν ἤθελε νά χαλάσει τήν ἱερότητα τῆς στιγμῆς. ῾Συγχώρα με ὅμως πού ρωτῶ, ἀλλά ἐννοῶ τά θαύματα πού διαβάζουμε στήν Καινή Διαθήκη καί στούς βίους τῶν ἁγίων μας: θαυμαστές θεραπεῖες, ἐκδίωξη δαιμόνων...᾽. ῎Αφησε ἀνολοκλήρωτο τόν λόγο του.

῾Ναί, σ᾽ αὐτό θά ἐρχόμουνα τώρα᾽, εἶπε ὁ ἀββᾶς καί σήκωσε τά μάτια του σάν νά κοιτᾶ κάτι πού δέν φαινόταν. ῾Δέν ξέρω, ἀδελφοί, ἄν ἔχετε ἀκούσει γιά τόν ἀρχιληστή Δαυΐδ᾽.

῾῎Οχι, καθόλου᾽, ἀκούστηκε καί ἀπό τῶν δυό ἡ ἴδια φωνή.

῾Εἶναι συγκλονιστική ἡ ἱστορία του καί δίνει ἀπάντηση στήν συγκεκριμένη ἐρώτησή σας. ᾽Εγώ τόν γνώρισα, τόν εἶδα πολλές φορές, καί κάθε φορά εἶναι ἀλήθεια δόξαζα τόν Θεό γιά τήν ἐξέλιξη τῆς ζωῆς του᾽.

῾Γέροντα, θαύμαζες τήν ζωή τοῦ ἀρχιληστῆ;᾽ ρώτησε παραξενεμένος ὁ ὑποτακτικός τοῦ ᾽Ιωάννη, ὁ νεαρός Σωφρόνιος.

῾῎Οχι τήν ζωή του ὡς ἀρχιληστῆ, ἀλλά τήν ἐξέλιξή του. Πῶς ἀπό ἀρχιληστής ἔγινε ἐκλεκτό σκεῦος τοῦ Θεοῦ. Σάν τόν ἀπόστολο Παῦλο θά ἔλεγε κανείς᾽.

῾Πές μας, Γέροντα᾽, εἶπε ὁ ᾽Ιωάννης, ἐνῶ ὁ Σωφρόνιος ἀνασκάλεψε τά χαρτιά του γιά νά καταγράψει καί τό παραμικρό.

῾῾Ο Δαυΐδ ἦταν πράγματι φοβερός καί τρομερός. Ζοῦσε στά γύρω βουνά τῆς ῾Ερμούπολης καί εἶχε μαζί του τριάντα ἄλλους ληστές, τόν ἕνα χειρότερο ἀπό τόν ἄλλον. ῞Οταν κατέβαιναν στίς κατοικημένες περιοχές ἦταν σάν νά κατέβαινε ὁ ἴδιος ὁ θάνατος. ῞Αρπαζαν ὅ,τι ἔβρισκαν μπροστά τους, κατέστρεφαν περιουσίες, ἔβαζαν φωτιά στά σπίτια, βίαζαν τίς γυναῖκες, σκότωναν, ἀκόμη καί μικρά παιδιά...᾽. ῎Εγινε λυγμός ἡ φωνή τοῦ Γέροντα. ῾Συχώρα με, Κύριε᾽ ψιθύρισε καί πάλι.

῾Δέν ὑπῆρχε ἁμαρτία πού νά μήν τήν ἔκαναν...᾽, ξανασταμάτησε ὁ ἀββᾶς, γιά νά συνεχίσει σχεδόν ἀμέσως.

῾Κι ὅμως καί σ᾽ αὐτόν τόν ἄνθρωπο, ἄς τόν ποῦμε ἄνθρωπο, ἴσχυσε καί πάλι ὁ λόγος τοῦ ἀποστόλου: ῾ὅπου ἐπλεόνασε ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσε ἡ χάρις᾽. Φαίνεται ὅτι στό βάθος τῆς ψυχῆς του κάτι καλό θά ὑπῆρχε, γιατί ἦλθε κάποια στιγμή πού μπουχτισμένος ἀπό τά κακά πού ἔκανε σά νά συνῆλθε. ῾Εἰς ἑαυτόν ἐλθών᾽ πού λέει καί ὁ Κύριος στά ἅγιο εὐαγγέλιο γιά τόν ἄσωτο τῆς παραβολῆς. Μετάνιωσε, κτύπησε τό στῆθος του γιά ὅ,τι ἔκανε, θέλησε νά ἐξιλεωθεῖ. Παράτησε λοιπόν νύκτα τούς συντρόφους του καί πῆγε σ᾽ ἕνα μοναστήρι πού εἶχε δεῖ στά ἐρημικά ἐκεῖνα μέρη κι ἤξερε ὅτι εἶχε ἀρκετούς καλόγερους, ἑβδομήντα περίπου τόν ἀριθμό, ἄν δέν μέ ἀπατᾶ ἡ μνήμη μου.

᾽Κτύπησε δυνατά τήν πόρτα νά τοῦ ἀνοίξουν. Ξανακτύπησε πιό ἄγρια, γιατί ἔνιωσε ὅτι ἀργοῦν, μέχρις ὅτου ἀκούστηκε ἕνας σύρτης νά τραβιέται καί ν᾽ ἀνοίγει ἕνα μικρό παράθυρο πάνω στήν πόρτα.

῾Θέλω τόν ἡγούμενο᾽, εἶπε μέ φωνή κοφτή στόν θυρωρό καλόγερο, πού στεκόταν ἐμβρόντητος βλέποντας τό προχωρημένης ἡλικίας καί ἀγριωπό πρόσωπο τοῦ ἀρχιληστῆ. Τά ψαρά καί ἀνακατωμένα μαλλιά καί γένια του, τό ταραγμένο βλέμμα του, τόν ἔκαναν νά μοιάζει μέ ὄν βγαλμένο ἀπό ἐφιάλτες τῶν πιό κακῶν ὀνείρων.

῾Θέλω τόν ἡγούμενο᾽, ξανάπε πιό μαλακωμένα αὐτήν τήν φορά. ῾Εἶναι μεγάλη ἀνάγκη νά τόν δῶ καί νά τοῦ μιλήσω᾽.

῾Τί τόν θέλεις;᾽ τόλμησε νά ρωτήσει ὁ θυρωρός, ὁ ὁποῖος βρῆκε τήν μιλιά του, ἀκούγοντάς τον νά μιλᾶ πιό ἥσυχα τήν δεύτερη φορά.

῾Θέλω νά γίνω καλόγερος᾽.

Σάν νά τόν χτύπησε κεραυνός ἦταν ὁ θυρωρός. Δέν εἶπε κάτι ἄλλο κι ἔμπασε στό μοναστήρι τόν ἐφιάλτη τοῦ ὀνείρου του. Τόν ἄφησε νά περιμένει καί πῆγε κι ἀνήγγειλε στόν ἡγούμενο τήν ὑπόθεση.

῾Ο ἡγούμενος βγῆκε, τόν εἶδε, τόν ρώτησε κι ὁ ἴδιος, γιά νά εἰσπράξει τήν ἴδια ἀπάντηση: ῾Θέλω νά γίνω καλόγερος, ἡγούμενε. Δέν ἀντέχω ἄλλο τήν ζωή πού ἔκανα᾽. ῾Ο Δαυΐδ ἔσκυψε τώρα τό κεφάλι κάτω, ταπεινωμένος αὐτήν τήν φορά, καί δάκρυα ἄρχισαν νά αὐλακώνουν τό γεμάτο ρυτίδες πρόσωπό του.

῾Ο ἡγούμενος τόν κοίταξε μέ συμπάθεια. ῾Παιδί μου᾽, εἶπε σιγανά, ῾βλέπω ὅτι εἶσαι προχωρημένης ἡλικίας ἄνθρωπος. Δέν μπορεῖς νά γίνεις καλόγερος σ᾽ ἕνα μοναστήρι πού οἱ καλόγεροι ἐδῶ ἔχουν πολύ κόπο ἀπό τά ἀσκητικά τους καθήκοντα καί ὁ κανόνας τους γενικά εἶναι πάρα πολύ δύσκολος πού ταιριάζει στήν νεανική ἡλικία. ᾽Εσύ ἄλλωστε ἐκτός ἀπό γέρος – τόνισε τήν λέξη ὁ ἡγούμενος μέ νόημα - φαίνεσαι ἄνθρωπος πού δέν ἔχεις σχέση μέ αὐτά, ἀλλιῶς φαίνεσαι συνηθισμένος, ὁπότε καί νά σέ βάλω στό μοναστήρι, μετά ἀπό λίγο θά σηκωθεῖς νά φύγεις καί θά ᾽ναι χειρότερα ἔτσι καί γιά σένα καί γιά ὅλους μας᾽.

῾Γέροντα, μπορεῖ νά εἶμαι γέρος, ὅπως λές᾽, ἄρχισε παρακλητικά νά μιλᾶ ὁ Δαυΐδ, ῾ἀλλά ἔχω βαθιά τήν ἐπιθυμία νά τελειώσω ἐδῶ τήν ζωή μου. Γέροντα, σέ παρακαλῶ νά μέ δεχτεῖς. ῞Ο,τι κάνουν οἱ ἄλλοι, τό ἴδιο θά κάνω κι ἐγώ. Μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν δική σου θά τά καταφέρω᾽.

῾Ο ἡγούμενος ἦταν ἀνένδοτος. ῎Εβλεπε τό σκάνδαλο καί γιά τούς ἄλλους μοναχούς, νά δεχτεῖ κάποιον πού πρώτη φορά ἔβλεπε, πού δέν ἦταν στήν πρέπουσα ἡλικία, πού φαινόταν παρ᾽ ὅλες τίς παρακλήσεις του ἀκατάλληλος γιά τό ἔργο τοῦ μοναχοῦ. Τοῦ ἀρνήθηκε καί πάλι, προσπάθησε νά τοῦ ἐξηγήσει, τοῦ πρότεινε μάλιστα νά τόν δεχτεῖ γιά λίγες ἡμέρες...

῾Ο ἀρχιληστής ὅμως σά νά μήν ἄκουγε συνέχιζε νά τόν παρακαλεῖ καί νά τόν διαβεβαιώνει διαρκῶς: ῾Ναί, μπορῶ νά κάνω ὅ,τι κάνουν καί οἱ ἄλλοι, μόνο δέξου με᾽.

Εἶδε ὁ Δαυΐδ τό ἀδιέξοδο κι ὅτι δέν κάμπτει ἔτσι τήν ἀπόλυτα λογική στάση τοῦ ἡγούμενου κι ἄρχισε τίς φοβέρες.

῾Νά ξέρεις᾽, τοῦ εἶπε, καί τό βλέμμα του πῆρε τήν γνωστή λάμψη τοῦ ἀγέρωχου καί σκληροῦ ληστῆ, ῾ὅτι ἐγώ εἶμαι ὁ Δαυΐδ ὁ ἀρχιληστής κι ἦρθα ἐδῶ γιά νά κλάψω τίς ἁμαρτίες μου. ῎Αν ὅμως δέν θέλεις νά μέ δεχτεῖς᾽, ὕψωσε ὁλόρθα τό κορμί του κι ὁ λόγος του ἀκούστησε τήν φορά αὐτή σάν κοφτερό μαχαίρι, ῾πληροφορῶ μέ ὅρκους κι ἐσένα κι Αὐτόν πού κατοικεῖ στόν οὐρανό ὅτι θά ξαναπάω στήν πρώτη μου τέχνη, θά φέρω ἐδῶ κάτω τά παλληκάρια πού εἶχα μαζί μου καί θά σκοτώσω ὅλους σας, καταστρέφοντας καί τό μοναστήρι σας᾽.

Σάν νά φωτίστηκε ὁ ἡγούμενος ἀπό τά λόγια αὐτά. Τοῦ ἔκανε φοβερή ἐντύπωση ὄχι ἡ ἀπειλή τοῦ ἀρχιληστῆ - εἶχε μάθει στήν ζωή του νά μήν τρομάζει ἀπό τίς ἀνθρώπινες φοβέρες - ἀλλά ἡ ἀποφασιστικότητα πού εἶδε στά μάτια του. ῾Γιατί ὄχι;᾽ σκέφτηκε. ῾Σάμπως ὁ πρῶτος πού μπῆκε στόν Παράδεισο δέν ἤτανε ληστής; ῾Η χάρη τοῦ Θεοῦ εἶναι ἰσχυρότερη ἀπό ὅλα τά ἀνθρώπινα κακά᾽.

Τόν δέχτηκε τόν Δαυΐδ κι ὄχι μόνο τόν δέχτηκε, ἀλλά πολύ γρήγορα τοῦ ἔκανε τήν κουρά του και τοῦ ἔδωσε τό ἅγιο σχῆμα.

῾Ο Δαυΐδ, ὁ πρώην ἀρχιληστής, τό φόβητρο τῶν ἀνθρώπων, αὐτός πού καί μόνο τό ὄνομά του στίς γύρω περιοχές σκόρπιζε τόν τρόμο, ἔγινε ἕνα ζωντανό θαῦμα τῆς πίστεως. Μέ τούς ἀγῶνες του πιά τούς ἀσκητικούς ξεπέρασε ὅλους τούς μοναχούς τῆς Μονῆς. ῾Ο γέρος πού ἡ λογική ἔλεγε ὅτι θά εἶναι χωρίς καθόλου δυνάμεις, μέ νεανικό σφρίγος ἦταν ὁ πρῶτος στήν ἐγκράτεια, ὁ πρῶτος στήν ὑπακοή, ὁ πρῶτος στήν ταπείνωση. ῎Αρχισαν ὅλοι νά προσβλέπουν σ᾽ αὐτόν σάν σέ πρότυπο καί νά ἐλεεινολογοῦν τόν ἑαυτό τους. Τόν ἔβλεπαν σάν δεύτερο Παῦλο τόν ἁπλό, σάν δεύτερο Μωυσῆ τόν αἰθίοπα. ῾Η ὠφέλεια πού ἀποκόμιζαν οἱ καλόγεροι μέ τόν Δαυΐδ ξεπερνοῦσε τά προηγούμενα χρόνια τῆς ἀσκητικῆς τους βιοτῆς.

Κι ὅταν πέρασε κάποιος καιρός πιά, ὄχι πάρα πολύς, συνέβη κάτι πού συγκλόνισε καί τόν ἴδιο καί τήν ἀδελφότητα πού τό ἔμαθε ἀργότερα.

Εἶχε τελειώσει ἡ ὁλονύκτια Θεία Λειτουργία κι ὁ Δαυΐδ γύρισε στό κελί του νά ξεκουραστεῖ λίγο καί νά συνεχίσει τήν αἴτηση ἐλέους ἀπό τόν Κύριο. Κι ἐκεῖ πού καθόταν προσευχόμενος ἐμφανίστηκε ἄγγελος Κυρίου καί τοῦ εἶπε: ῾Δαυΐδ, Δαυΐδ, σοῦ συγχώρησε ὁ Κύριος ὁ Θεός τίς ἁμαρτίες σου καί στό ἑξῆς θά κάνεις θαύματα. Αὐτό θά εἶναι ἡ ἀπόδειξη σέ ὅλους ὅτι ἡ ἀγάπη καί τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ξεπερνᾶ κάθε ἁμαρτία ἀνθρώπινη. Μέσα ἀπό σένα θά δοξάζεται ὁ Θεός καί ἡ δύναμή Του στούς ἀνθρώπους, ἔστω καί τούς πιό ἁμαρτωλούς θεωρούμενους᾽.

Δέν βιάστηκε νά συγκατανεύσει στήν φωνή τοῦ πνεύματος ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ πιά Δαυΐδ. ῾Δέν μπορῶ νά πιστέψω᾽, εἶπε μέ μεγάλη ταπείνωση καί ἐπίγνωση τοῦ παρελθόντος του, ῾ὅτι ὅλα ἐκεῖνα τά ἁμαρτήματά μου, τά βαρύτερα καί περισσότερα κι ἀπ᾽ τήν ἄμμο τῆς θάλασσας, μοῦ τά συγχώρεσε ὁ Θεός σέ τόσο λίγο χρόνο. Δέν ξέρω, ἀλλά νομίζω ὅτι πᾶς νά μέ παγιδεύσεις μέ τήν ὑπερηφάνεια. Κι ἐγώ μάλιστα νά κάνω θαύματα;᾽ ῾Η ἀμφιβολία τοῦ ταπεινοῦ Δαυΐδ ἔγινε βεβαιότητα. ῾῎Οχι, δέν πρέπει νά εἶσαι ἀπό τόν Θεό᾽. ῾Κύριε ᾽Ιησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με καί σῶσον με᾽, ἔγειρε γονατιστός ὁ μετανοημένος ἄνθρωπος.

Τότε ὁ ἄγγελος τοῦ εἶπε: ῾῎Αν τόν ἱερέα Ζαχαρία πού δέν μέ πίστεψε κι αὐτός γιά τόν γιό πού τοῦ ᾽πα ὅτι θά γεννήσει ἡ γερόντισσα γυναίκα του ᾽Ελισάβετ, δέν τόν λυπήθηκα, ἀλλά δέσμευσα τήν γλώσσα του, γιά νά τόν διδάξω μέ τήν τιμωρία νά μήν ἀπιστεῖ σέ ὅσα τοῦ εἶπα, ἐσένα θά λυπηθῶ; Γι᾽ αὐτό θά μείνεις τελείως ἄλαλος ἀπό τώρα᾽.

Φοβήθηκε ὁ Δαυΐδ. Γονατιστός καθώς ἦταν ἔσκυψε ἐντελῶς τό κεφάλι στό ἔδαφος προσκυνώντας τόν ἄγγελο Κυρίου. Ξαφνικά ἀνασηκώθηκε. Μιά δύναμη τοῦ στερέωσε τήν καρδιά. ῾῞Οταν ἤμουν στόν κόσμο᾽ ἀκούστηκε νά λέει, ῾διαπράττοντας τά ἄπρεπα πράγματα καί τίς αἱματοχυσίες, εἶχα φωνή καί μιλοῦσα. Καί τώρα πού θέλω νά εἶμαι δοῦλος τοῦ Θεοῦ καί νά Τοῦ προσφέρω ὕμνους, δεσμεύεις τήν γλώσσα μου νά μή μιλάω;᾽ ῾Ο Δαυΐδ ἀπόρησε κι ὁ ἴδιος μέ τό θάρρος πού ἀπόκτησε.

Σάν νά κάμφθηκε ὁ ἄγγελος. Σοβαρός καί γαλήνιος τοῦ ἀποκρίθηκε: ῾Στόν κανόνα μόνο θά μιλᾶς, ἔξω ὅμως ἀπό τόν κανόνα θά σιωπᾶς ἐντελῶς᾽. Τό ᾽πε κι ἔφυγε, ἀφήνοντας πίσω του μιά ἐξαίσια εὐωδία.

῾Η μετέπειτα ἱστορία τοῦ Δαυΐδ τοῦ ἀρχιληστῆ ἐπιβεβαίωσε τήν ἀλήθεια τῶν λόγων του. Γιατί ὁ Θεός ἔκανε πολλά θαύματα, μεγάλα καί τρανά, μέσω τοῦ δούλου Του Δαυΐδ. Κι ἀπό τήν ἄλλη: ὅλοι τόν ἄκουγαν νά ψέλνει τούς ψαλμούς τοῦ κανόνα καί τῶν ἀκολουθιῶν. ῎Αλλο ὅμως λόγο, μεγάλο ἤ μικρό, δέν μποροῦσε νά λαλήσει.

Ναί, ἀδελφοί᾽, τέλειωσε τόν λόγο του ὁ ἀββᾶς Φοιβάμων. Καί ξανάπε μέ κατάνυξη καί δάκρυα στά μάτια. ῾Πολλές φορές εἶδα τόν ἅγιο αὐτόν τοῦ Θεοῦ καί δόξασα τόν Θεό γιά τό ἔλεος καί τήν ἀγάπη Του᾽.

Προσευχή και Αγιογραφία

Re: Βυζαντινή Αγιογραφία

by Matina

Προσευχή και Αγιογραφία

ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ

Ο Φώτης Κόντογλου, πιστό τέκνο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, καταξιωμένος αγιογράφος ο ίδιος, αναγεννητής και πατέρας της σύγχρονης αγιογραφίας, με τους παρακάτω λόγους του αφενός μεν καταδεικνύει την ιερότητα της αγιογραφίας, αφετέρου δε προτρέπει σε μια ευλαβική προσέγγιση αυτής της λειτουργικής τέχνης:

«Ο δε αγιογράφος δεν είναι απλώς ένας τεχνίτης όπου κάμνει μίαν αναπαραστατικήν ζωγραφίαν επάνω εις κάποια θέματα θρησκευτικά, αλλά έχει πνευματικόν αξίωμα και πνευματικήν διακονίαν, την οποίαν επιτελεί εις την εκκλησίαν, ως ο ιερεύς και ο ιεροκύρηξ».

«Οι παλαιοί εκείνοι αγιογράφοι ενήστευαν δουλεύοντας ... και εργαζόμενοι έψαλλαν, δια να γίνεται το έργον των με κατάνυξιν και δια να μην μετεωρίζεται ο νους των εις τα εγκόσμια».

«Όταν πρόκειται να αρχίσεις μίαν εικόνα, κατά πρώτον κάμε την προσευχή σου εις τον Κύριον, να σε φωτίση εις το έργον σου, ποιών το σημείον του σταυρού».

Στην συνέχεια παραθέτουμε ορισμένες προσευχές, όπως τις βρήκαμε σε κάποια βιβλία, ώστε να βοηθηθούν οι σύγχρονοι αγιογράφοι, προσευχόμενοι να προσλάβουν από τον Θεό τον θείο φωτισμό, τον τόσο απαραίτητο στο ιερό έργο τους.

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΝ

Ευλογώντας ο ιερεύς, μετά το «Βασιλεύ Ουράνιε» κ.λ.π., το Μεγαλυνάριον της Θεοτόκου, το «Άλαλα τα χείλη» και το τροπάριον της Μεταμορφώσεως, σφραγίσας την κεφαλήν αυτού, λέγει εκφώνως: «Του Κυρίου δεηθώμεν». Και ακολούθως την ευχήν:

«Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών, ο απερίγραπτος υπάρχων τη φύσει της Θεοτητος και δια την σωτηρίαν του ανθρώπου επ' εσχάτων εκ της Παρθένου και Θεοτόκου Μαρίας αφράστως σαρκωθείς και αξιώσας περιγράφεσθαι, ο τον άγιον χαρακτήρα της αχράντου Σου όψεως εν τω αγίω Μανδηλίω τυπώσας και δι' αυτού την νόσον του τοπάρχου Αυγάρου ιασάμενος και την ψυχήν αυτού φωτίσας εις την επίγνωσιν Σού του αληθινού Θεού ημών˙ ο δια του Αγίου Σου Πνεύματος συνετίσας τον θείον Απόστολόν Σου και ευαγγελιστήν Λουκάν την μορφήν της παναμώμου Σου Μητρός διαγράψαι, φερούσης Σε ως βρέφος εν ταις αγκάλαις αυτής και το «Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος δι' εμού μετ' αυτών» ειπούσης˙ Αυτός, Δέσποτα, Θεέ των όλων, φώτισον, συνέτισον την ψυχήν, την καρδίαν, την διάνοιαν του δούλου Σου (δείνα) και τας χείρας αυτού εύθυνον προς το αμέμπτως και αρίστως διαγραφείν το είδος της εμφερείας Σου και της παναχράντου Σου Μητρός και πάντων Σου των Αγίων, εις δόξαν σην και εις φαιδρότητα και ωραϊσμόν της αγίας Σου Εκκλησίας και εις άφεσιν αμαρτιών των σχετικώς αυτάς προσκυνούντων και μετ' ευλαβείας ασπαζομένων και την τιμήν επί το πρωτότυπον αναφερόντων. Λύτρωσε δε αυτόν εκ πάσης διαβολικής επηρείας, προκόπτοντα εν πάσαις ταις εντολαίς Σου, πρεσβείαις της Παναχράντου Μητρός Σου, του αγίου ενδόξου αποστόλου και ευαγγελιστού Λουκά και πάντων των Αγίων. Αμήν»

Εκτενής και απόλυσις.


ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΟΥ

ΕΥΧΗ ΛΕΓΟΜΕΝΗ ΠΑΡ' ΑΓΙΟΓΡΑΦΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΙΣΤΟΡΗΣΑΙ ΤΙΝΑ ΕΙΚΟΝΑ

Δέσποτα Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, η απαράλλακτος εικών του αοράτου Πατρός, ο κατ' εικόνα Σου πλάσας ημάς και διά την ημετέραν σωτηρίαν φιλανθρώπως περιβαλόμενος την σάρκα εκ της Παναχράντου Σου Μητρός και Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, ο υπέρ πάντας τους Υιούς των ανθρώπων ωραίος και η πηγή πάσης ωραιότητος, αοράτου τε και φαινομένης, ο καταδεξάμενος ναούς ημάς ποιήσαι του Αγίου Σου Πνεύματος, ο την ύλην καθαγιάσας τη θεία οικονομία Σου, ο την χρωματουργικήν θεολογίαν χαρισάμενος τη ασπίλω νύμφη Σου Εκκλησία, προς ανάμνησιν μεν της ανερμηνεύτου συγκαταβάσεώς Σου, οικοδομήν δε και αγιασμόν του πιστού λαού Σου, Σοί προσπίπτων δέομαί Σου και σε παρακαλώ˙ ως χαρισάμενος και εμοί τω αμαρτωλώ και αναξίω δούλω Σου, το χάρισμα της εικονογραφικής διακονίας, κάθαρον από της καρδίας μου πάσαν αμαρτητικήν ρυπαρίαν και έγγραψον αχειροποιήτως εν αυτή το πανάγιον θέλημά Σου˙ ενίσχυσόν με εν πάση ασθενεία του θελήματος του νοός μου και φώτισόν με τη δυνάμει του Παναγίου Σου Πνεύματος, οδηγών τας αδυνάμους και αχρείας χείρας μου εις θεοφιλή περαίωσιν της ιστορήσεως της ιεράς ταύτης εικόνος Σου (ή του αγίου...), όπως οι προσκυνούντες και ασπαζόμενοι ταύτην εις Σε, το πρωτότυπον κάλλος, ανάγωσι τας καρδιας και τον λογισμόν αυτών, χαριτούμενοι δε και αγιαζόμενοι ολοτελώς, εν χαρά επιτύχωσι το καθ' ομοίωσιν, και δοξάζωσι συν πάσι τοις απ' αιώνος ευαρεστήσασί Σοι Αγιοίς, Σε τον Σαρκωθέντα Υιόν και Λόγον, συν τω ανάρχω Σου Πατρί και τω προσκυνητώ Πνεύματί Σου, την ομοούσιον και αδιαίρετον και ζωοποιόν Τριάδα. Αμήν.


ΕΤΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός ημών,...Φώτισον, συνέτισον την ψυχήν, την καρδίαν και την διάνοιαν του δούλου Σου και τας χείρας αυτού εύθυνον προς το αμέμπτως και αρίστως διαγράφειν το είδος της εμφερείας Σου και της παναχράντου Σου Μητρός και πάντων Σου των Αγίων, εις δόξαν Σην και εις φαιδρότητα και ωραϊσμόν της Αγίας Σου Εκκλησίας και εις άφεσιν αμαρτιών των σχετικώς αυτάς προσκυνούντων και μετ' ευλαβείας και την τιμήν επί το πρωτότυπον αναφερόντων λύτρωσαι δε αυτόν εκ πάσης διαβολικής επηρείας προκόπτοντα εν πάσαις ταις εντολαίς Σου, πρεσβείαις της παναχράντου Μητρός Σου, του Αγίου ενδόξου ευαγγελιστού Λουκά και πάντων των αγίων Αμήν.

O Κύριός μου κι ο Θεός μου!

Matina

 

Posts: 1243

Joined: Tue Nov 15, 2011 9:36 am

Η απιστία ως αίτημα πίστεως...

Η απιστία ως αίτημα πίστεως...

“Ευλογημένη ας είναι η αμφιβολία! Σας συμβουλεύω να χαιρετάτε με χαρά και σεβασμό εκείνον που τα λόγια σας σαν κάλπικη δεκάρα εξετάζει!” (Μπέρτολντ Μπρεχτ)

Του π. Χαράλαμπου Παπαδόπουλου(Λίβυος)

Κάθε χρόνο την μέρα της Κυριακή του Θωμά, γεννάται μέσα μου ένα βαθύ ερώτημα. Τι είναι τελικά πίστη και τι απιστία; Ποιος είναι ο πιστός και ποιος ο άπιστος;

Αρκεί μια νοητική αποδοχή κάποιων άρθρων πίστεως; Ολοκληρώνεται κανείς αποδεχόμενος νοησιαρχικά κάποιες πεποιθήσεις; Γεμίζει η ζωή μονάχα με ιδεολογικές διαβεβαιώσεις, δίχως Παρουσία και Συνάντηση; Φτάνει μια ηθικολογία ή αρετολογία χωρίς γεύση και εμπειρία της όντως ζωή;

Έρχεται λοιπόν ο ιερός υμνωδός να ταυτιστεί με το εσωτερικό αίτημα του αποστόλου Θωμά και να πει όχι. Δεν αρκεί μια συμβατική αποδοχή ηθικών αρχών και κωδίκων. Είναι λειψή και υπαρξιακά πενιχρή μια εξωτερική συμμόρφωση σε λεκτικές διαβεβαιώσεις. Αργά η γρήγορα η ψυχή θα κουραστεί και η καρδιά ως κέντρο επιθυμιών, θα ποθήσει την εμπειρική βίωση της διαπίστευσης. Όσοι έπνιξαν μέσα τους αυτό τον πόθο και καημό, για νόημα και εσωτερική πληρότητα, το πλήρωσαν ακριβά στον απολογισμό της ψυχικής και σωματικής τους ολότητας.

Για αυτό σήμερα η υμνολογία της εκκλησίας, εκθειάζει την «καλή απιστία του Θωμά». Γιατί ο Θωμάς δεν είναι άπιστος όπως λανθασμένα μας γαλούχησε η λαϊκή παράδοση. Ο απόστολος Θωμάς μέσα από το αίτημα του, καταθέτει μια αρχαϊκή πανανθρώπινη ανάγκη για την αμεσότητα της εμπειρίας.

Σε κανένα δεν αρκεί και κανείς δεν ολοκληρώνεται εάν και μόνο τον διαβεβαιώσουν ότι τον αγαπούν. Οι λέξεις απαιτούν την πραγμάτωση σε πρόσωπα και πράγματα. Το πρόσωπο επιθυμεί οι αγαπητικιές διαβεβαιώσεις να γίνουν εμπειρία, βίωμα και σχέση, αγκαλιά, φιλιά και βαθιά ψυχοσωματική αποδοχή.

Κατά τον ίδιο τρόπο η σχέση με τον Θεό δεν είναι μια εξωτερική συμμόρφωση σε ιδεολογικές διαβεβαιώσεις, αλλά προσωπική εμπειρία και συνάντηση, στο εσώτερο χώρο της ανθρώπινης καρδιάς. Στην βαθεία καρδία όπως την ονομάζουν οι νηπτικοί.

Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς εκφράζοντας την ησυχαστική παράδοση θα πει « το ανενέργητον και ανύπαρκτον εστί». Δηλαδή αυτό που δεν ενεργείται εντός της υπάρξεως μας ως συνάντηση και βίωμα Θεού, ουσιαστικά δεν υπάρχει. Διότι μπορεί οντολογικά ο Θεός να «υπάρχει», αλλά όταν εσύ δεν έχεις ενεργή εμπειρία αυτής της πραγματικότητας για σένα δεν υπάρχει.

Έτσι η ιερή υμνολογία και η όλη στάση του αποστόλου Θωμά, έρχεται να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά του αυτοδικαιοτισμού μας και των εσωτερικών τακτοποιήσεων μας. Λέγοντας μας ότι εκτός από την αμαρτωλή και καταδικαστέα απιστία υπάρχει και μια άλλη απιστία, η «καλή απιστία». Αυτή η απιστία που μεταμορφώνεται σε ουσιώδη πίστη και αποκαλυπτική συνάντηση.

Προς στιγμή αισθανόμαστε λίγο άβολα και περίεργα. Ίσως και ενοχλητικά. Ξαφνιασμένοι διερωτόμαστε, υπάρχει «καλή απιστία». Και όμως υπάρχει. Εκείνη η δίψα για κάτι ουσιώδες και αληθινό. Που δεν αναπαύεται στο σχετικό, τυπικό, νομικό και απλά ηθικό.

Ο Θωμάς δεν είναι άπιστος, αλλά δεν του φτάνει, δεν του αρκεί, η λεκτική διαβεβαίωση. Εάν απλά και μόνο αναπαυόταν σε μια λεκτική διαβεβαίωση, θα εγκλώβιζε την ύπαρξη του σε μια απλή πεποίθηση ή ιδέα. Αυτός όμως διψά και πεινά την συνάντηση, την γεύση, την εμπειρία και το βίωμα του Αναστημένου Χριστού.

Η πίστη κατά τους νηπτικούς πατέρες δεν είναι μια πεποίθηση. Δεν είναι η αποδοχή κάποιων ιδεολογικών θρησκευτικών άρθρων ή θεολογικών όρων τους οποίους δέχεσαι ή απορρίπτεις. Είναι κάτι πολύ βαθύτερο και ουσιαστικότερο. Είναι χάρισμα και άνοιγμα της ύπαρξης στην εμπειρία του μυστηρίου του Θεού. Δεν είναι κατάκτηση αλλά χάρις, δώρο, εμπειρία και συνάντηση.

Η ησυχαστική εμπειρία μας λέει ότι άλλο είναι να μιλάς για ένα όμορφο μήλο και άλλο να το έχεις γευθεί. Επίσης ότι εκείνος που μιλάει η ασχολείται περί του Θεού δίχως την εμπειρία Του, μοιάζει με τον μάγειρο εκείνο που φτιάχνει καταπληχτικά φαγητά και ενώ είναι διαρκώς πάνω από τα τσακάλια και τις κατσαρόλες ποτέ δεν δοκίμασε την νοστιμιά της γεύσεως τους.

Ο Θωμάς δεν είναι άπιστος. Απλά αναζητάει την επαφή και την εμπειρία την σχέσης με τον Θεό. Εάν η Χριστιανική ζωή δεν είναι εμπειρία και βίωμα, καταντάει ιδεολογία, άνευρος ηθικισμός, σκληρός και μισάνθρωπος νομικισμός, με λίγα λόγια μια ζωή δίχως χαρά, γεύσεις και ευωδίες. Και αυτό δεν είναι η ζωή Του Χριστού. Διότι ο Χριστός είναι η Ζωή.

Στην πραγματικότητα ο άνθρωπος που διατείνεται για την απιστία του, δεν πράττει τίποτε άλλο παρα να περιφέρει με υπαρξιακά εκκωφαντικό τρόπο την βαθιά ανάγκη της καρδιάς του να πιστέψει. Την πίστη ζητάει πίσω απο την άρνηση. Αυτο έκανε και ο απόστολος Θωμάς, απιστεί με βαθύτερο αίτημα την πίστη. Αλλα μια πίστη ως πρόταση ζωής και βιώματος και οχι ως μια εξωτερική συμμόρφωση σε νόμους και κανόνες, σε ηθικά και ιδεαλιστικά διδάγματα. Ολοι οι άνθρωποι γεννήθηκαν για την Ζωή, και σε ολη τους την ζωή ψάχνουν να βρουν το νόημα και την αλήθεια της όντως Ζωής.

Τώρα ίσως κάποιος διερωτηθεί, μα τότε γιατί ο Χριστός ενώ δέχεται να απαντήσει στο αίτημα του Θωμά, συγχρόνως λέει, «Μακάριοι οἱ μὴ ἰδόντες καὶ πιστεύσαντες ;». Ακριβώς γιατί γνωρίζει ότι ο άνθρωπος όλα τα ιερά και αγνά μπορεί να τα μεταμορφώσει σε κίβδηλα, ψεύτικα και αυτοκαταστροφικά. Έτσι πολλές φορές αυτή η δίψα του ανθρώπου για πραγματική και ουσιώδης συνάντηση με τον Θεό, παραχαράσσετε σε φτηνή ιδιοτέλεια, σε θρησκευτική εμμονή, σε μπακαλίστικη δοσολητπική προσέγγιση. Ενώ ο Θωμάς δεν θέλει θαύματα για να πιστέψει, ούτε ζητά ανταλλάγματα. Απλά αναζητεί την βιωματική εμπειρία της Αναστάσεως πέραν της απλής νοησιαρχικής αποδοχής. Ο Χριστός λοιπόν λέγοντας αυτή την φράση, δεν απορρίπτει την δίψα του Θωμά, διότι διαφορετικά δεν θα απαντούσε αποκαλυπτικά στο αίτημα του. Απλά βάζει τα διακριτά όρια της όντως υπαρξιακής πείνας από την θρησκευτική ιδιοτελή επαιτεία. Διαχωρίζει την αληθινή εσωτερική αναζήτηση από την θεαματική εξωτερική απόδειξη. Το ψευδές από το όντως αληθινό αίτημα της ανθρώπινης καρδιάς. Άλλο η αγάπη και άλλο η ανάγκη.

π. Λίβυος

Αναρτήθηκε από π. ΛίΒυος στις 1:01 μ.μ.

Ο Ψυχολογικός συνδικαλισμός μας

Ο Ψυχολογικός συνδικαλισμός μας

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος(Λίβυος)

Όσο μεγαλώνω η ζωή με διδάσκει να μην συμφωνώ αλλά και να μην διαφωνώ με κανένα. Ωστόσο να είμαι έτοιμος με παρρησία και εγρήγορση να διαφωνήσω και να συμφωνήσω με τον οποιοδήποτε.

Ξεκινάω τις σκέψεις μου με αυτό τον τρόπο γιατί αισθάνομαι ότι στην σημερινή Ελλάδα που κανείς δεν θέλει να αλλάξει τίποτα και εκείνοι που υποτίθεται θέλουν το πράττουν με περίσσια προχειρότητα, επιπολαιότητα και συχνά επικινδυνότητα, πρέπει να διαμορφώνεις συνεχώς τα πλαίσια συζήτησης ώστε να μην εκτρέπεται το εγχείρημα. Καθότι η ελληνική κοινωνία είναι αμάθητη στον διάλογο, την σύνθεση και την συνεργασία.

Τα λέω όλα αυτά διότι στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα οτιδήποτε «κινείται δημιουργικά και συνθετικά» αυτομάτως επιχειρείται η εξόντωση του. Η οποιαδήποτε προσπάθεια και πρωτοβουλία νέων μορφών σκέψης, διαλόγου με το νέο, το ιστορικό, συκοφαντείται, σπιλώνεται και αφανίζεται στην ακινησία του θανάτου.

Δημιουργείται μια αντανακλαστική εγωτική άμυνα που δεν αφήνει να αναπνεύσει τίποτε που διαφοροποιείται. Αυτομάτως μπαίνει σε λειτουργία ένας απίστευτος μηχανισμός, που στήνει δίκες, συκοφαντίες και ιεροξεταστήρια γύρω από απόψεις, πρόσωπα, οργανισμούς, θεσμούς, δίχως διάκριση και ουσιώδη επιχειρηματολογία. Αφοριστικά τσιτάτα, έκπτωτοι ιδεολογισμοί, ταμπέλες, χαρακτηρισμοί και αφορισμοί προσπαθούν να ισοπεδώσουν τον οποιοδήποτε ή τους οποιουσδήποτε ανοίγουν ένα παράθυρο στο νέο, στην δημιουργία, τον διάλογο με την ιστορία και τα άμεσα ερωτήματα της.

Αιρετικός, άθεος, νεοβαρλαμιστής, αρειανιστής, δυτικόπληκτος, οικουμενιστής, προδότης, ανθέλληνας, δοσίλογος, κ.α πολλά παρελάυνουν στις «κριτικές» που αναρτώνται σε μπλοκ, site, εφημερίδες και περιοδικά, με εμφανή στοιχεία αμάθειας, άγνοιας, άγχους, ανασφάλειας, το χειρότερο κακεντρέχειας και αυτοκαταστροφικής εμπάθειας.

Δύσκολα θα συναντήσει κανείς μέσα σε όλα αυτά τα κείμενα και σχόλια, μια αμερόληπτη κριτική τοποθέτηση που θα απαντά στην ουσία της σκέψης και των ερωτημάτων που τίθενται σε δημόσιο διάλογο από διανοητές, φιλοσόφους, θεολόγους κ.α. Αντιθέτως συναντά κανείς άρνηση και επιλεκτική ανάγνωση. Στην καλύτερη περίπτωση χρόνιες τυποποιημένες απαντήσεις, λέξεις, έννοιες και όρους από το χθες σε μορφή ιδεολογημάτων και ιδεοληψιών με καμία πλέον αποτύπωση και επικύρωση στην ζωή των ανθρώπων.

Ο σύγχρονος έλληνας(νεοέλληνας), το τονίζω αυτό, γιατί στις μέρες μας λόγο απουσίας παρόντος και ιστορικότητας, μόλις αισθανθούμε ότι απειλούμαστε κάνουμε αναφορές αυτοσυνειδησίας στους αρχαίους έλληνες και στο μεγάλο Βυζαντινό πολιτισμό μας, με τον οποίο καμία μα καμία σχέση δεν έχουμε σήμερα εμείς. Ο σύγχρονος λοιπόν Έλληνας φανερώνει ένα ψυχολογικό συνδικαλισμό, τέτοιας μορφής και εσωτερικής έντασης που δεν επιθυμεί να αλλάξει τίποτα σε κανένα τομέα της ζωής του.

Ο ίδιος ψυχικός κόσμος, άρνησης, ανασφάλειας, ακηδίας και απροθυμίας δημιουργίας, που αρνείται αλλαγές στην κοινωνική οργάνωση του βίου μας, είναι αυτός που δεν θέλει, δεν μπορεί να αντικρύσει σημαντικά ερωτήματα που ψηλαφούν την πολιτισμική δομή της ζωής μας και του ψυχικού βίου μας.

Αισθάνομαι ότι αυτή η άρνηση στην πραγματικότητα είναι φόβος. Φόβος υπαρξιακός. Ανασφάλεια ενός λαού που έχει χάσει την επαφή με τον ευατό του και τον χρόνο. Λαού που δεν έχει μάθει να ζει με ερωτήματα αλλά με έτοιμες και πολλάκις «θεόπνευστες» απαντήσεις και λύσεις. Είμαστε αμάθητοι στην σύνθεση, στο διάλογο. Από το σπίτι μας μέχρι την ευρύτερη κοινωνία δεν διαλεγόμαστε. Τροφοδοτούμαστε από νεκρούς θεσμούς, παγιωμένους ρόλους, μορφές και δομές κοινωνικής οργάνωσης, που ενώ βλέπουμε και κατανοούμε λογικά ότι πλέον οδηγούν σε αδιέξοδο, ωστόσο φοβόμαστε να αλλάξουμε.

Θέλουμε να είναι όλα αδιατάραχτα διότι μας αγχώνει η ανάληψη ευθύνης. Η ευθύνη προϋποθέτει πρόσωπο, επαφή με τον εαυτό και την πραγματικότητα, πεδίο χρόνου άμεσης πραγμάτωσης και οχι μεταφοράς. Μονάχα ένας άνθρωπος που εχει ουσιαστική σχέση με τον ευατο του μπορεί να απαντήσει σε ερωτήμα του παρόντος. Διαφορετικά θα χάνεται ή στο άλλοθι του χθές ή στο απροσδιόριστο του αύριο.

Στην ελλαδική πραγματικότητα ο οποιοσδήποτε τολμήσει τόσο στο χώρο της φιλοσοφίας, όσο και σε άλλους χώρους κοινωνικής άθλησης, όπως της πολιτικής, εκκλησίας κ.α να εκφράσει κάτι διαφορετικό από το σύνηθες, το παγιωμένο και στάσιμο, απορρίπτεται και θα απορρίπτεται στο ποσοστό που αρνούμαστε να υπάρξουμε ως ανοιχτές πραγματικότητες έτοιμες να διακινδυνέψουμε στην δημιουργία και την σύνθεση. Σύνδρομο των κλειστών υπάρξεων, είτε είναι κοινωνικές, εθνικές, φυλετικές, είτε θρησκευτικές, πνευματικές είναι ο φόβος και η υπαρξιακή ανασφάλεια. Και τούτο λόγο έλλειψης ευατού.

Φόβος μπροστά στο νέο. Κούρνιασμα στο γνωστό, στο αναγνωρίσιμο. Γι αυτό και διορίζουμε την ξαδέλφη μας στο δημόσιο βίο και όχι τον αξιολογικά καλύτερο, διότι φοβόμαστε και αδυνατούμε να εμπιστευτούμε το άγνωστο. Το αίμα(φυλετικό- οικογενειακό) έχει πρωτόγονη αίσθηση ασφάλειας, η ευθύνη έχει ρίσκο εμπιστοσύνης. Οι σχέσεις ευθύνης που έφερε ο Χριστός στο κόσμο προϋποθέτουν σχέσεις εμπιστοσύνης. Πίστης και ελπίδας.

Θέλουμε να ελέγχουμε τις πραγματικότητες. Ακόμη και τον Θεό τον μετατρέψαμε σε μια αντικειμενική πραγματικότητα. Όπως το ρολόι που φοράμε στο χέρι μας. Έτσι τον ελέγχουμε. Μας μοιάζει. Είναι του χεριού μας, και να μας κάνει τα χατίρια. Όπως οι βουλευτές. Τον μετατρέψαμε σε ένα απλό καταναλώσιμο αίσθημα. Δεν μπαίνουμε σε σχέση μαζί Του. Γιατί η σχέση προϋποθέτει ρίσκο και περιπέτεια. Αμφίρροπες προοπτικές. Και μια φοβική κοινωνία, ένας πολιτισμός φόβου δεν ρισκάρει. Προτιμά να μένει στο βάλτο και ας μυρίζει απαίσια. Αλλά σε καμία περίπτωση να βγει από αυτόν. Γιατί η οποιαδήποτε κίνηση δεικνύει ανάληψη ευθύνης.

Προτιμάμε το βέβαιο, το γνωστό και ας είναι άρρωστο. Με αυτό τον τρόπο δεν ρισκάρουμε άρα δεν διακινδυνεύουμε. Αποτέλεσμα δεν ζούμε. Ζούμε μόνο στην υπερβολή του άκριτου συναισθηματισμού μας. Χαρακτηριστικό της κατάθλιψης.

Διανοητές, στοχαστές, πνευματικοί άνθρωποι, με την ζωή και τα γραφόμενα τους, προσπαθούν να ανοίξουν ένα διάλογο. Μας κινούν σε μια διαφορετική ερμηνεία και κατανόηση. Μας οδηγούν σε μια θέαση της πραγματικότητας που είναι αλλιώς από εκείνη που είχαμε ή μας είχαν μάθει και συνηθίσει. Και αυτό στην πραγματικότητα μας αγχώνει τόσο πολύ που προτιμάμε να τους κάψουμε στην πυρά παρά να τους ακούσουμε. Γιατι εάν τους ακούσουμε θα δώσουμε λόγο και βήμα στην δική μας καταπιεσμένη εσώτερη φωνή.

Η ελληνική παράδοση είναι αμάθητη στην σύνθεση. Βρισκόμαστε στο 21αιων. και ακόμη δεν αντέχουμε να σταθούμε ώριμα και υπεύθυνα μπροστά νέο κοσμολογικό και ανθρωπολογικό μοντέλο. Σε σκέψεις, απόψεις, προβληματικές και προτάσεις που ανοίγονται σε ένα ευρύτερο διάλογο, μέσα σε μια νέα διαρκώς διαμορφούμενη πραγματικότητα. Δεν είναι ανάγκη ούτε να συμφωνήσουμε ούτε όμως και ψυχαναγκαστικά να διαφωνήσουμε, επειδή και μόνο συναντούμε μια διαφορετική ανάγνωση της πραγματικότητας μας.

Πρέπει πλέον να ενηλικιωθούμε ως πρόσωπα κοινωνία απέναντι στο διάλογο και στην σύνθεση. Να είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε. Να διαφωνήσουμε και να συμφωνήσουμε. Να πειραματιστούμε και να γευτούμε την εμπειρία της δημιουργίας. Αυτό είναι γεγονός χαράς. Μας κινεί μακριά από την εσωστρέφεια και την φοβικότητα. Ανοίγει την ύπαρξη και συγχρόνως την κοινωνία μας σε κάτι διαφορετικό που θέλει να γεννηθεί στην Ελλάδα και όμως ο ψυχικός συνδικαλισμός μας δεν το αφήνει.

Αναρτήθηκε από π. ΛίΒυος στις 1:16 μ.μ.

Λίγο πριν από το μηδέν

Λίγο πριν από το μηδέν

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος(Λίβυος)

Για όσους σοκαρίστηκαν από την χθεσινή εικόνα πολιτικής ζούγκλας στην ελληνική τηλεόραση, να τους θυμίσουμε ότι στην περίπτωση αυτή δεν ισχύει η ταυτοποίηση της αλήθειας με «το είπε ή το έδειξε και η τηλεόραση». Γιατί αυτή την φορά η τηλεόραση όχι απλώς έρχεται πίσω από τα γεγονότα αλλά ούτε καν μπορεί πλέον να τα αποτυπώσει.

Το λέω τούτο διότι για εκείνους οι οποίοι ζουν στην καθημερινή ζωή του Έλληνα και όχι στις κρυψώνες της φαντασίας τους, γνωρίζουν ψυχή και σώματι, ότι η Ελληνική κοινωνία τουλάχιστον εδώ και ένα χρόνο, ζει σε οριακές καταστάσεις.

Το συμβάν που όλοι πλέον είδαμε να διαδραματίζεται στην τηλεόραση από ανθρώπους που θέλουν να εκπροσωπούν θεσμικά την Ελληνική Δημοκρατία, μόνο τυχαίο δεν μπορεί να χαρακτηριστεί.

Διότι δεν είναι αληθινό και υπαρκτό ότι συμβαίνει on camera, αλλά κυρίως off camera. Εκεί στην αληθινή ζωή, όχι της εικονικότητας αλλά της κοινωνικής εξαθλίωσης και βαρβαρότητας.

Ανεργία, πείνα, έλλειψη νοήματος, τραυματισμένη έως θανάτου κοινωνική συνοχή, κοινωνία που κινείται στα όρια της κατάρρευσης και του μηδενισμού, ένα βήμα πριν την κοινωνική σύρραξη.

Βία, σωματική και λεκτική, ένταση, απογοήτευση, οργή, θυμός, όλοι έτοιμοι για φασαρία, για ξύλο, για βρίσιμο, για βία όποιας μορφής. Το βλέπεις στα μάτια, το αισθάνεσαι στα κορμιά, το ακούς με την γλώσσα μα προπαντός το μυρίζεις παντού, μπαρούτι που διψά την σπίθα.

Η ελληνική κοινωνία έχει πλέον για όσους δεν το έχουν αντιληφθεί εισέλθει σε μια περίοδο κοινωνικής αποδόμησης. Δεν υπάρχει καμία κοινωνική συμφωνία αξιών. Καμία κοινωνική συνοχή. Κανένα πολιτικό ή κοινωνικό όραμα που μπορεί να συνθέσει σε αρμονία και ειρήνη τους πολίτες. Αισθάνεσαι ότι όλα είναι έτοιμα να εκραγούν, να επαναστατήσουν με σύμμαχο το θυμικό μηδέν.

Είμαστε ένα βήμα πριν από το μηδέν, γιατί αφού πρώτα ως κοινωνία και έθνος ανταλλάξαμε ένα βαθύ ιστορικό πολιτισμικό κώδικα αξιών, με τον πολιτισμό της «αρπαχτής» και της εξαπάτησης προς εύκολο πλουτισμό, ήρθαμε αργότερα στην απουσία των ατομικών μας ευθυνών, να νομιμοποιήσουμε και να επικροτήσουμε κοινωνικά την μεθοδολογία του «γιαουρτιού» και του «μπουκαλιού». Λησμονώντας όμως τραγικά τα εξής, ότι το γιουχάισμα εύκολα γίνεται μπουκάλι, το μπουκάλι πολύ απλά μετατρέπεται σε πέτρα και οι μπουνιές κάλλιστα μεταμορφώνονται σε σφαίρες.

Εκείνος ο όποιος ανέχεται τα πέφτουν χαστούκια στα πρόσωπα των διπλανών του, όποιοι κι αν είναι αυτοί, να ετοιμάζεται να δεχθεί γροθιές στο δικό του πρόσωπο εντός ολίγου. Η κοινωνική νομιμοποίηση και επικρότηση του «γιαουρτιού», του «μπουκαλιού» και τις «σφαλιάρας», θα είναι αυτή που θα φέρει και τις σφαίρες. Γιατί αύριο το πρωί θα διαφωνούν με την δική σου άποψη ή με την δική σου καταγωγή, ενδεχομένως με την εφημερίδα που διαβάζεις, το ντύσιμο σου ή τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου. Τότε σαφέστατα και θα είναι αργά να καταδικάσεις γιατί όταν έπρεπε επικροτούσες έστω και σιωπώντας.

Το φοβερό και τρομακτικό για την Δημοκρατία και την κοινωνική συνοχή δεν είναι το χέρι που χαστούκισε ή σήκωσε την πέτρα, αλλα οι χιλιάδες που φώναξαν "άξιος". Ο Χίτλερ,(Στάλιν,ο Κεμάλ), ήταν ένας αλλα εκατοντάδες χιλιάδες εκείνοι που ζητωκραύγαζαν «Hi Xitler».

Η Δημοκρατία είναι το πιο ευαίσθητο πολιτικό σύστημα και χρειάζεται την προστασία μας. Και όπως εύστοχα παρατηρεί ο Στέλιος Ράμφος: Πολιτικές ηγεσίες και πολίτες δεν μπορεί να παίζουν με τη φωτιά, γιατί, ως γνωστόν, υπάρχουν φωτιές που σβήνουν με νερό, υπάρχουν όμως και φωτιές που σβήνουνε με αίμα!

Υ.Γ η θεσμική Εκκλησία πότε θα πάρει θέση απέναντι σε όλους εκείνους που καπηλεύονται την Ορθόδοξη πίστη παραχαράζοντας και παραμορφώνοντας την διδασκαλία της σε εθνική και ρατσιστική ιδεολογία μίσους;

Αναρτήθηκε από π. ΛίΒυος στις 10:10 π.μ.

Ξανά μαζί....

Ξανά μαζί....

Αγαπητοί φίλοι και φίλες, 

μετά απο πολλές μέρες, μήνες μάλλον, είμαστε και πάλι μαζί. 

Η αλήθεια ειναι οτι το καλοκαίρι μας ζητάει άλλα πράγματα. Περισσότερο εξωστρεφή.  

Δεν ξέρω, αλλά εγω γράφω παντα τον χειμώνα. Με κλείνει ο χειμώνας, με στενεύει, παγώνει τις ανάσες μου, και το γράψιμο γίνεται η ευκαιρία να σπάσω τον πάγο με τον ευατό μου, να ανοιξω την θυρα και να μπω ακόμη πιο βαθιά στην καρδιά μου, αναζητώντας την ζεστασιά της αλήθειας και του φωτός.

Έτσι αισθάνομαι οτι και φέτος τον χειμώνα παρέα θα τον βγάλουμε. Με την διαφορά οτι τα κείμενα θα ειναι ημερολογιακά και μικρά, μια και δεν εχω τον χρόνο που αλλες περιόδους ειχα. Άλλαξαν καποια δεδομένα και προσαρμόζομαι μαζί τους. Οχι γιατι πρέπει να προσαρμοζόμαστε, αλλα να, γιατι αμα τεντώνεις τα ποδάρια στην ροή του ποταμού στο τέλος στα σπάει. Εαν κυλήσεις μαζί του, στο τέλος ράθυμα ή ορμητικά στην αγκαλιά της θάλασσας θα σε πάει. 

Καλό χειμώνα να περάσουμε!!!!! 

π.Λίβυος